Browsing Category

BLOG

Never a dull moment!

10th April 2016

So op ‘n Maandag oggend iewers so paar weke terug kondig Bruidegom aan dat hy moet Engeland toe vir ‘n week. En asof dit nie genoeg is nie, moet hy van daar af nog Amerika toe ook piekel vir ‘n ekstra week.

“Ons sal dit nie so lank kan hou sonder jou nie…” kerm ek.

“Wat daarvan jy en die prinsies gaan saam Engeland toe?” sê Bruidegom versigtig.

“Gits, dis te duur…” sê ek halfhartig want ek is bang hy verander dalk van plan.

“Ons maak ‘n plan” sê hy steeds braaf.

Ons plan is om vir die res van April nie te eet nie. Nie ‘n goeie plan nie, maar darem steeds ‘n plan.

Ons reël visums in rekordtyd en dis nie hoe of so nie of ons rits heerlik die hele Engeland vol. Na ‘n week van Burger King (Dis al wat ons kan bekostig in die duurste land in die hele wye wêreld – alhoewel daar geen navorsing is wat dit bewys nie is my leë bankrekening ‘n baie goeie indikasie dat dit wel so is) vat ek en die prinsies toe die pad terug huis toe. Bruidegom groet ons tranerig op Heathrow. Ek vermoed egter die heerlike stilte na ‘n week van baie stemmetjies in klein spasies sal sy swak hart spoedig laat beter voel.

Met die dat ons die reistog eintlik met ‘n baie klein tot GEEN budget aangepak het, is die beste wat ons kan doen met betrekking tot vlugte, om via Addis Ababa en Gaberone die terugtog aan te pak. Ons maak dit darem veilig tot in Addis Ababa en nadat ons tevergeefs probeer het om spys en drank met ‘n kaart te betaal, blaas ons toe maar die aftog en stap deur sekuriteit om die volgende drie ure voor hek 17 te sit en wag. (Vir die wat ooit so braaf is om oor te stop op Bola lughawe in Ethiopië- onthou gerus dat kontant koning kraai daar! Dis Birr of niks!)

Kleinprins, vol vliegtuig coke en hotel tjoklits sukkel natuurlik om stil te sit na ‘n stywe 10 ure in ‘n baie baie baie klein spasietjie. Drie hekke se toeriste sit in een warm saal op baie ongemaklike stoele en wag vir vlugte. Kleinprins kry meer as een keer ‘n buffeloog. Hy is egter nie ou wat hom van stryk laat bring nie en hop ewe gelukkig van stoel na stoel om van sy ekstra energie ontslae te raak.

Dis so 5 minute voor ons moet begin reg maak vir opklim en ek maak net gereed om ‘n taai klap uit te deel toe Kleinprins se onrusbarende gil my van plan laat verander.

“My voet sit vas! Ek kan nie my voet uitkry nie!” gil hy histeries. Sy voet sit netjies en baie styf vas tussen twee stoele wat aanmekaar geskroef is.

Ek probeer draai en skuur en skuif en druk, maar voet bly sit in die gat! Geen mens weet hoe hy hom daar ingekry het nie, want duidelik is die gat te klein vir ‘n voet om deur te pas. ‘n Afrikaanse ou wat vroeër buffeloog uitgedeel het kom snel my te hulp, maar toe hy so die tweede keer aan die vasgekeerde voet draai, maak Kleinprins sy longe skoon en gil dat Addis Ababa weergalm.

En toe bars alle hel los. In wat soos sekondes voel is daar skielik ten minste 20 mans wat aan die voet ruk, planne maak, die stoel rondskuif, Kleinprins optel en weer neersit. Nou kyk, wanneer twee mans elkeen die beste plan probeer beraam is daar nog salf te smeer, maar as 20 mans van 20 verskillende gelowe, nasionaliteite en bevolingsgroepe dit probeer doen is daar nie genoeg salf in die heelal om die situasie te kan red nie. Kleinprins het intussen in ‘n mini histerie gegaan en gil nou dat volk en vaderland op aandag staan. Met ons hek wat intussen oopgemaak het en flink mense aan boord begin laai slaan ek al half in sweet uit. Maar hoe meer ek stres, hoe meer giggel ek. En hoe meer ek giggel hoe meer skree Kleinprins.

Grootprins, al gewoond dat Kleinprins altyd in een of ander penarie is maak ewe ‘n grappie (ek giggel immers, so dit kan seker nie so erg wees nie, reken hy later).

“Ons vliegtuig is hier Lennon, jy sal hier moet bly…”

Die onskuldige grappie bring die demoon in Kleinprins uit.

“Moenie my los nie. Jy kan nie my los nie. Mamma sal my nie los nie Aiden- ek is te cute om te los. Wahaaaaaa!”

Ek en Grootprins bars uit van die lag. Dit is die laaste olie op die vuur vir Kleinprins. Die geluide wat uit sy mond kom grens nou aan ‘n swanger vark wat wreed gemartel word.

Sekutiteit daag op. “Calm down, calm down!” Daar is egter geen kalmte wat gebeur nie. Kleinprins gil. ‘n Oom in ‘n rok pluk pluk aan Kleinprins se voet. Grootprins lag kliphard en ek giggel onophoudelik en probeer onsuksesvol om Kleinprins te kry om ten minste op te hou skree dat ek hom nie hier moet los nie. Die skare om ons het instussen seker gegroei tot ‘n duisend mense. (Ek wens ek kon sê dat ek oordryf, maar helaas!)

“We will cut the chair to free the foot!” skree sekuriteit bo-oor die gekibbel van die helpers.

“How long will that take-our plain is leaving in ten minutes?” vra ek met my stres-giggel nog baie vlak.

“Don’t worry mama, we will help you before the plain leaves.” Hy sê dit maar ek dink nie eers hy glo homself nie.

“Bring die chainsaw!” bulder Grootprins steeds dik van die lag. Ek hoop stilweg sekuriteit oorweeg eerder ‘n stuk gereedskap wat nie met krag werk nie!

“Die tannie daar oorkant sê julle moet dalk die room probeer…” Dis die Afrikaanse ou van nounou met ‘n houertjie handeroom in sy hand. Ek loer oor sy skouer. Die tannie- seker so in haar sestigs sit rustig en gee my ‘n vriendelike glimlag. Ek glimlag dankbaar terug.

Die oom met die rok gryp die room uit my hand en begin die voet besmeer.

Kleinprins lyk nou naby aan uitpass van die min asem wat oor is van al die gegil: “Nee, wat is dit?! Eina los my voet los my voet!”

Gelukkig verstaan die oom in die rok nie Afrikaans nie en wikkel flink voort om die voet te probeer bevry. En skielik pop die mildelik beroomde voet soos ‘n gladde vis uit die gat uit. Die skare van 1000 slaag ‘n duidelik hoorbare sug en ‘n paar klap selfs hande. Ek probeer die tannie van die room opspoor, maar dit blyk sy het reeds op haar vlug gaan klim.

Net soos wat die skare verskyn het verdwyn hulle weer. Ek bedank almal wat in my rigting kyk. Net vir ingeval hulle dalk betrokke was. Grootprins bars uit van die lag. Ek wil raas, maar my eie histeriese lag verhoed dat dit indruk maak. Die Afrikaanse ou maak hom sit langs ons. Hy sê niks nie, maar ek vermoed hy het homself nou aangestel as ons beskermengel. Ek is diep binne half dankbaar. Mens voel beter as ‘n ou wat jou taal praat aan jou kant is. Ek vermoed egter ook dat hy my stilletjies judge want probeer soos ek wil, die giggel wil my nie verlaat nie.

Grootprins maak ons sakke bymekaar en sê nou meer ernstig: “Mamma, mens kan die kind nêrens heen vat nie- asof hy nie famous genoeg in Kaapstad is nie, is hy nou wraggies famous in Addis Ababa ook!”

Ons het toe inderdaad darem ons vlug gemaak- beroomde voet en al. Aai- never a dull moment!

Boogie is gebreek…

4th February 2016

So uiteindelik is daar ‘n internasionale band wat in Kaapstad kom speel wat ek min of meer kan verdra. Ten duurste koop ek en Bruidegom op nommer 99 kaartjies. Ons sal huiskoop vir eers moet uitstel- die kaartjies sit ons ‘n hele paar rande terug.

“Waarnatoe gaan julle?” vra die Prinsies.

“Ons gaan boogie” sê ons.

“Julle is te oud om te boogie!” sê Kleinprins

“Jou hele alie man- ek is nog nie eers 40 nie” sê ek bekommerderig want ek is bang hy is dalk reg…

“Mamma! Jy kan nie eers tot 9 uur in die aand wakker bly nie en die band begin eers 10 uur speel!” Jy gaan slaap nog voor hulle opkom!”  las Grootprins sy 5c by.

Mmmmm…dit kan dalk problematies wees. Ek koop dus maar 3 sakkies Bioplus (een doen lankal nie meer die ding nie!) Ons besluit egter om die voorprogram ‘n mis te gee- want wie wil nou van 3 uur in die middag af al in die son sit (Ek 20 jaar terug, maar nouja!)

Ek en Bruidegom val dus so 7 uur in die pad, stop eers vir ‘n enkel bier en sushi en so teen kwart voor 10 (die Bioplus help!) stap ons opgewonde af na die groot konsert toe vir ‘n aand van boogie.

Geen kontant of kaarte word aanvaar nie, so ons moet ‘n voorafgelaaide kontantkaart koop by die hek.

“Daai drank ry lyk baie lank…” prewel ek.

“Ja” sê Bruidegom. “Kom ons los die kontantkaart en durf die aand maar nugter aan…” Die Bioplus en nounou se bier laat my instem…as ons drink gaan ons dalk later nog daai toilet ry ook moet aandurf! Dit sal nie deug nie.

Ons veg ons weg oop tussen 20 000 baie dronk twentysomethings.

In die middel rond sien ek iets wat soos ‘n oopte lyk en ons kies koers- daar aangekom besef ons dit was slegs ‘n illusie…een groepie mense het net bietjie gaan sit om te rus. Ons besluit egter dat dit waarskynlik die beste is wat ons gaan doen op ‘n aand soos dié en plant onsself knus in ‘n klein ooptetjie.

Ek ignoreer die effense beklemdheid wat wil-wil kop uitsteek…dis darem baie asems vir so klein spasie?

10 Uur kom en gaan, maar geen band maak sy opwagting nie. My Bioplus begin al so bietjie uitwerk. Iets sal moet gebeur. En gou! Teen halfelf  lê ek al op Bruidegom se skouer en probeer met my een oop oog opgewonde lyk oor die groot avontuur. Daar is ‘n effense beweging en opgewondenheid toe ‘n man in swart op die verhoog verskyn.

” Due to the strong wind that just started we are currently working on some safety issues…blablabla…”. Die skare murmer en drink verder. Ons besluit om ook maar te sit. Dis knapperig. Die reuk van opgooi hang in die lug en ek voel-voel versigtig my weg oop tot op ‘n sitgaatjie wat droog en skoon voorkom. Langs ons probeer ‘n groepie opgewondes om ‘n slow clap aan die gang te kry, maar dis al kwart voor elf en die meerderheid voel tans nie die slow clap in hulle bene nie. Teen 11 uur val ‘n besope groepie jong mans in met een van die band se treffers…

“I will wait, I will wait for youuuuuuuu!” Weereens kry hulle nie die skare se samewerking nie. Al wie nou die aand sal kan red is die band hulleself! Ek voel-voel in my handsak of ek nie dalk nog ‘n verlore Bioplus daar iewers voel nie…

Net toe ek gereed raak om Bruidegom te oortuig dat ons dalk maar die groot konsert ‘n mis moet gee (dis al immers kwart oor 11), kom daar ‘n swetsende jong man en sy kitaar die verhoog opgestrompel…die skare gaan so tekere dat ons toe nou nie regtig eers sy verskoning hoor nie. Die skare gaan mal. Al die sittendes begin opstaan. Die twee knape voor my het skielik 7 voet lank geword en van ‘n verhoog en enige van die band se ouens gaan ek nie vanaand een stukkie te sien kry nie. Die band val in met hulle I will wait lied en die besopes langs my raak mal van genot.

Daar is net 3 cm oop tussen my en 7 voet manne, maar ‘n jong dame met baie hare vind haar gaatjie daar. Haar bier spat-spat op my arms soos wat sy heen en weer wieg. En toe begin die gespringery. Op en af. Op en af. Op en af. Dis om van seesiek te raak. En met elke af kry ek ‘n bos hare in my mond. 7 Voet man skud sy stompie se as op my skouer af. Valsdawie sing uit volle bors die verkeerde woorde en soos wat dit vir my klink dalk die heel verkeerde lied…

Die klank is so-so. Ek sien geen verhoog of grootskerm nie, en na drie liedjies besluit ek om my trots in my sak te sit en die aftog te blaas. Ek is te oud om te boogie. Kleinprins was reg. The boogie is broken!

Ek hoef Bruidegom nie eers te oortuig nie. Soos blits is hy reg om saam die aftog te blaas. Ons veg ons weg oop deur die besopes, die slow clappers en ‘n paar ander twyfelagtige karakters. Waar is die mense se ouers!?

Na wat soos ‘n ewigheid voel bars ons skielik in ‘n oopte in en ek haal vir die eerste keer die aand my longe vol asem. Soos wat skares maar is het almal verhoog toe gedrom en aan die kant van die skare is daar ‘n heerlike oop spasie. Die klank is fantasties. Ons sien meeste van die band en albei bigscreens gemaklik. Niemand wip op en af nie. Niemand blaas rook in my gesig nie. Geen bier val op my nie. Die musiek is beautiful. Van hier af hoor mens die fiddle en brass section baie beter. (Dalk omdat Valsdawie nie meer naby is nie). Ek en man gaan sit (met BAIE spasie to spare). Die groot klok van die kerk langsaan slaan twaalfuur. Dis 30 grade. Die berg is verlig en die wind het gaan lê. Die aand is magies soos dit net in die Kaap kan wees. Ek en Bruidegom sit soos ou verliefdes en luister.

“But love the one you hold
And I’ll be your goal
To have and to hold
A lover of the lights”

Die band eindig af met dromme wat omgegooi word, die pianis wat in ‘n fit gaan, vlamme wat uit die dak kom en ons juig saam met die besopes, slow clappers en twyfelagtiges.

Ons besluit om die encores te mis en ons pad te vind na die uitgang toe. (Hier in mens se laat dertigs begin mens slim goed te doen soos om voor die skare van 20 000 by jou kar uit te kom- dit gebeur spontaan en sonder waarskuwing- dit gaan by name gesonde verstand. Mens het dit nie in jou twintigs nie- al dink jy soms so.) Soos ons na ons kar stap hoor ons die band hulle laaste beste gee. Kaapstad se strate weergalm van hulle pragtige geraas. Ek voel jonk, maar my gape verklap my ou bene. Ons ry met oop vensters huis toe om die slaap te veg. Dis al vêr na een toe ons by die huis stop.

“Het jy lekker geboogie vrou?” vra Bruidegom.

“Ek het heerlik geboogie” sê ek oor ‘n gaap.

Ek slaap gou en diep…en toe Kleinprins sesuur op my spring die volgende oggend besef ek opnuut…ek is nie meer twintig nie. Thank heavens en good riddance!

As jy eers ‘n tannie is…

4th January 2016

Die anderdag op ‘n Saterdag laasjaar iewers sit ek by ‘n sesjarige maatjie se partytjie en wonder of ek soos al die mammas daar tee/ koffie sal drink, of sommer net een van die pappas se biere sal nuttig. (I KNOW- gender inequality is alive and well!!) Na ‘n laaaang gesprek met myself in my kop besluit ek uiteindelik op ‘n bier. Dis immers 30 grade, die geluid van 20 sesjariges (en jonger!) dawer oor die vlaktes van die 10×10 meter erf en Kleinprins se bestie se pappa het die bier in sy hand bitter bitter bitter lekker laat lyk…dis my storie en ek bly daarby!

Ek sluip dus so ongesiens moontlik, stil en op my plek, kombuis toe en help myself om ‘n Windhoek Draft te red uit ‘n toekoms van fatale veroudering op ‘n yskasrak iewers. Die doppie het skaars geklink of  die pienk Samsung vibreer in my gatsak…dis die Pappabeer. Ek oorweeg dit om die oproep te ignoreer. Dis immers ‘n ou laai van die Pappabeer om my te bel as hy verveeld raak op ‘n Saterdagmiddag- net vir ingeval ek dalk iets lekkerder doen as hy. Ek bedink myself egter en antwoord half versigtig- seker dat die Pappabeer met die woord hallo, dadelik sal weet ek drink bier sonder hom. Continue Reading…

Nie vandag nie…

3rd November 2015

So vanoggend het ek my eerste oopwater swemtraining gehad. (Ek het een of ander bee in my bonnet gedagte gekry om my vrees vir haaie te oorkom dmv ‘n lekker lang seeswem…ander storie vir ‘n ander dag…)

Dis belangrik om te besef dat ek in die 1900’s laas enige iets gedoen het wat die fisiese vorm van enige iets wat oefening is resemble.

Reeds na die 4 minute opwarming het ek besef ek gaan dalk ‘n hartaanval kry. En dit was nog nie eers in die water nie!

Teen einde van lap 1 het ek effe duiselig gevoel en na lap 3 was ek propers seesiek. Let wel die oefening was nog nie in die see nie (dankvader want dan was ek vanoggend haaikos) maar in ‘n heerlike (22grade water) swembad.

Continue Reading…

Van Nuweland tot Ongevalle

30th September 2014

Saterdag het begin soos enige ander dag in die Strauss huis. Lennon het popcorn vir ontbyt gehad.

Na die ontbyt vir kampioene, besluit ons om ‘n grassnyer en bietjie kruideniersware te gaan koop. Ek stel voor ons kry eerder ‘n ponie vir die gras, maar my man byt nie. Ek het probeer…

Ons raak egter sidetracked en eindig op in Kaapstad middestad by ‘n vreemde klein winkeltjie wat spesialiseer in onesies. Jip, daai onvleiende eenstukkies wat nou vir een of ander rede hoooog bo my begrip hooooog mode is. Paps soek ‘n Springbok onesie vir die game later. Dis nie aldag dat mens op Nuweland ‘n toets gaan kyk nie. En mens kan nie afsteek by jou Ausie vriend se Kangaroo onesie nie. (Ek WEET!!!) Alle geval…een uur later is ons daaruit met nie een nie, maar drie onesies. ‘n Groot springbok onesie vir Paps, ‘n klein springbokkie onesie vir Kleinprins en ‘n medium Tigger onesie vir Grootprins. (Tigger ja-wie wil nou stupid Springbok pajamas koop?) Paps lyk vir my baie na ‘n swanger mamma springbokkie, maar ek sê maar eerder niks… Continue Reading…

Daai tyd van die maand

16th September 2014

NIE VIR SENSITIEWE LESERS….

So gaan ek toe nou vir die klein prosedure so week of wat terug. 5h45 (MAANDAG OGGEND!!) laai ek my man en kroos in die kar en in die nag donkerte vat ons die pad Blaauberg Netcare toe. My oudste noem heel onskuldig: “Mamma, jammer om jou te sê, maar niks goeds gebeur ooit in hospitale nie.” So met die donkerte en dié verdoemende woorde laai manlief my by die voordeur af-  en toe is ek op my eie. 6h15 Lê ek half ongemaklik op ‘n hospitaalbed, terwyl ‘n gawe suster my uitvra oor vreemde familiesiektes. Ek antwoord maar nee op al die vrae, maar eerlikwaar weet ek nie eers wat die helfte van hulle is nie! Continue Reading…