Archives

Huis Paleis

30th June 2017

Huis bou is nie perde koop nie. Baie soos trou. Ek en Bruidegom het nog net een keer baie lank terug die voorreg gehad om te bou en ek moet erken ons was heelparty keer baie spyt dat ons nie liewer  maar eerder ‘n perd gekoop het nie. Dis nie vir elke ou se sak bedoel nie. My bankkaart kry nou nog paniekaanvalle as ek voor hom praat van huisbou.

Maar ‘n eie eie eie huis is darem baie spesiaal. My Groorprins het help spykers inkap en Bruidegom en Broer (my eie persoonlike een) het die huis, van fondamente af tot eindproduk, self gebou.

Die familiesaambouery is natuurlik ‘n storie op sy eie. Sien, by die hek van die huis was ‘n goeie ou outydse bar (daai soort waar die ou local ooms en een tannie op skuld drink en dieselfde karre van vroeg tot laat  elke dag en nag altyd daar vasgenael bly staan)…maar natuurlik onder die skuilnaam Steakhouse.

En natuurlik is daar is gereelde vergaderings gehou in die Steakhouse om die bouery te bespreek. Omdat dit so bitter moeilike projek was het dit soms laat aangehou- dié belangrike noodsaaklike vergaderings. Sommiges het wel vroeg geëindig. Bedoeldende nou vroegoggend. Daai uur wanneer geen ordentlike mens meer die strate moet betree nie.

So het dit gebeur dat Bruidegom en Broer na een van die vroeë oggende, bietjie later daardie oggend moes kombuiskaste insit. (Net ter inligting- ek het baie groothartig aangebied dat die huis nie ‘n kombuis hoef te hê nie- ek het geen gebruik vir so banale vetrek nie!) In alle geval. Die fyner detail het nie regtig gebeur daai oggend nie.

Die spenskas het ‘n elektriese prop ingehad, maar die sirkelsaag wou nie saamwerk nie, so die gat in die kas is bloot met ‘n hamer en baie woede met gepaardgaande kopseer aangebring. Die slaaiwasbak het ook nooit gebeur nie en die pyp wat vir hom aangelê is was tot en met ons trek uit die huis vyf jaar later, met ‘n stuk lap toegehou om die dreinstank binne te hou. Nie noodwendige ‘n suksesvolle oplossing nie moet ek byvoeg.

Na twee jaar het ons ook besef dat die ingenieur of bourekenaar of argitek of wie dit ookal is wat belangrike goed besluit oor hoe die huis gebou moet word, nie noodwendig die skerpste in sy laai was nie en moes ons die hele huis (wat op stilte gebou was) weer oorstilt en versterk om seker te maak dat hy nie in die pragtige wit sand van die Suid Kaap verlore raak nie. Praat van ‘n bodemlose put!!

Die huis hier onder bespreking is al baie jare nie meer ons huis nie, maar ek dink baie gereeld met heimwee terug aan die huis. Want sien, ek was verlief op my kamer. Dit was ‘n absolute toweragtige spasie.

Die huis was ‘n houthuis, so saans as dit afkoel het die huis begin lewendig word. Met geluide en krake en die reuk van die seevog wat uit die mure ontsnap. Omdat die kamer bo was, het al die krake en geluide en reuke ekstra krag gedra. Daar was ‘n groot deur wat uitgeloop het op ‘n stoep en saans het die maan tot teen daai deur kom leun en ons uitgenooi om buite te gaan staan. So asof ons spesiaal was.

Ek het nooit gordyne in die kamer gehang nie, want die son het soggens baldadig deur die venster gebreek en ek het nie die hart gehad om hom te sê om uit te bly nie. En dan as mens die deur elke oggend oopmaak: die wonderlike stank van see en Melkhoutbome. My man het vele kere gevra dat ek asseblief tog óf gordyne moet hang óf van my nudistiese neigings moet ontslae raak. My buurman aan die oorkant was egter amper honderd, so ek het gereken hy kan waaragtig nie meer so vêr sien nie. En as hy kon..wel ek wou nie daaraan dink nie. Gordyne is dus/egter nooit gehang nie.

Die badkamer was deel van die ooplan kamer (‘n punt wat ons later besef het nie soveel praktiese waarde ingehou het vir voornemende kopers soos vir ons nie). Ek het saans in die bad gelê en Bruidegom op die bed en dan het ons gesels totdat ek ten minste drie keer die warm kraan moes oopdraai om die badwater net perfek te hou. En die bad! Die bad was fenominaal! Ek kon plat lê sonder dat my tone die anderkant raak. En in die dae voor waterbeperkings het ek hom volgetap dat die borrels tot onder my ken lê en kraak het.

Dit was ‘n plek waar daar geen geheime was nie. In die somer was dit koel en in die winter warm. Met ‘n ekstra kombers wat altyd reg gestaan het. Teen die muur het ‘n skildery gehang van ‘n stoel wat ‘n universiteitsvriendin wou weggooi en ek toe opgeraap het. Dit was een van haar flops, maar dit was vir my beeldskoon. (Hy’t intussen in daardie einste kamer opgemuf en ek moes onder dwang van hom ontslae raak jare later).

So toe skryf ek ‘n liefdeslied. Dit mag dalk klink asof dit ‘n liefdeslied vir Bruidegom is, maar eintlik is dit ‘n liefdeslief vir die kamer. Want dit was ‘n wonderlike kamer.

Wyle Christa Steyn het eenkeer gesê dis vir haar een van die mooiste liedere wat sy in ‘n lang tyd gehoor het en iets gemompel van hoe mooi die frase oor die ekstra kombers is…dit gebeur nie elke dag dat die vrou wat van die mooiste wysies in die wêreld geskryf het vir ‘n ou so iets sê nie, so die stukkie geskiedenis in die lied lê my natuurlik ook na aan die hart…

En die grootste hiervan is die liefde…

28th June 2017

Daar is baie dinge in die wêreld waarvoor ek dankbaar is. Musiek. Goeie koffie. Woolies se 70% tjoklits.

Vreemde goete wat ek nie eers in die minste verdien nie. Geleenthede wat oor my pad kom uit die bloute. (Wie op aarde wen ’n trip Parys toe!?) Gesonde familie. Oulike kinders. (wel meestal) Maar ek dink die grootste dankbaarheid is vir die liefde.

Ek kyk om my rond en sien hoeveel mense in liefdelose verhoudings gedompel is. Dit is vir my verbysterend hoeveel couples (getroud en ongetroud) REGTIG nie van mekaar hou nie. Nie eers ’n bietjie nie. Nie eers op goeie dae nie. En terwyl ek kyk besef ek hoe gelukkig ek is. Want ek is.

15 Jaar terug voor Man en ek getrou het, het ons dominee (wat ook ’n kranige voëlkyker was- hoe bizarre dat dit al is wat ek van sy preek onthou)…in alle geval… het ons dominee ons gevra om mekaar se voete te was. Dit was bietjie akward want ek dink my voete het nie vreeslik vars geruik na ’n lang dag in boots nie.  Wou die man ons huwelik in die hek laat duik nog voordat dit begin het?

So destyds was dit vir my ’n vreemde versoek van ’n ewe vreemde dominee. ’n Tipiese jong dominee ding om te doen. To impress the couple you know. Hy het verduidelik dat wanneer ons ooit voel dat die een se mening belangriker is as die ander, ons die gebaar moes onthou. Hoe Jesus die voete gewas het van die wat hom leed sou aandoen. Hoe Hy Homself nie belangriker as enige van die gaste aan Sy tafel geag het nie. Toe het die gebaar vir my nie veel beteken nie. To say the least was dit bietjie weirderig.

Maar oor die jare het ek begin verstaan. Want saam met die grysheid kom die wysheid. (hoe’s dit vir ’n relevante oneliner!)

En sedert daardie dag was ek en Man mekaar se voete allewig en mag ek byvoeg, aansienlik meer as wat ons sou wou. Al is dit net simbolies. (Diep!)  Elke keer as ons terug tree en onthou hoekom ons in die eerste plek vir mekaar lief geword het.

Ons is nie noodwendig geduldig met mekaar nie, ons hoop, glo en verdra mekaar definitief nie altyd nie. Soms verpes ons mekaar. Meer as gereeld wonder ons hoe ons kinders so fantasties uitgedraai het – met ons twee aan die stuur wat obviously bo-gemiddeld clueless is. Ons skree soms, huils soms en vergewe soms nie maklik nie. Maar ons was mekaar se voete. In die lekker tye en selfs (en veral) in die nie-so-lekker tye.

Hy was my voete wanneer hy weet ek ’n lang dag gehad het en hy die kinders iewers heen laat verdwyn in die aand- al was sy dag langer. Hy was my voete wanneer hy Saterdae opstaan en vir my koffie maak al haat hy vroeg opstaan. (Koffie is groot in ons huis. Baie van die skree en verpes was inderdaad al oor koffie). Hy was my voete wanneer hy die laaste olyf in die bord vir my gee. Wanneer hy sy beste happie steak vir my gee…

Wanneer hy my bemin wanneer ek kwaai en uitgewas is. Wanneer hy sy raas sluk as ek die koffiemasjien se melkbeker nie uitspoel nie. Wanneer hy my kar laat diens omdat ek te verstrooid is om dit te doen al het hy my al twintig keer herinner. Wanneer hy wegglip soggens by die werk al is hy super besig, net om saam met my koffie te drink omdat ek hom mis. Wanneer hy my laat sing en shows hou al maak dit my armer eerder as ryker. Wanneer ek gemeen is sonder rede en hy (rooi in die nek) stilbly. Wanneer ek dom stuff doen en hy dit moet fix. En dit dan fix. Wanneer ek huil en hy weet hoekom sonder om te vra….

Hy is vir my soos die eerste reëns na ’n lang droogte. As mens die stof in jou mond begin proe en jy weet die eerste druppels gaan enige oomblik val en kort daarna gaan daar wilde blomme opkom en dammetjies gaan orals spontaan opslaan met paddas en stuff wat mooi musiek maak snags.

Hy is vir my soos wanneer die son ondergaan oor die Weskus. En die heerlike soutsproei opslaan en vassteek in jou neus. En jy bly is, maar nie seker is hoekom nie. Want die see het ’n magiese krag wat almal in die omgewing aansteek met optimisme.

Wanneer hy my bemin is dit asof hy al my drome in sy hand hou en bewaar sodat ek dit later kan vrylaat en vlerke gee. En wanneer ons wals hoor ek hom sing soos iemand wat Engele in sy mond het- met sy kop in my nek gebêre. En hy sing : ”this waltz this waltz this waltz….”

Liefde sonder pretensie, dimensie, grense….’n liefde wat so deel is van my dat ek dit nie kan verduidelik nie. Hy is so deel van my dat ek my bestaan sonder hom nie kan indink nie. En ek dink hoe dankbaar is ek oor alles in my lewe, maar veral vir die liefde…

En al die baie nuttelose informasie net om te verduidelik waar die song vandaan kom…:-)

 

Friends

23rd June 2017

Soms kry ’n ou een van dáái dae. Daai dae waar die wêreld jou maar kan insluk. En dan bel ’n ou ou ou vriend onverwags en sê dat hy jou mis en na jou verlang. En dan is die dag sommer beter. Toeval? Ek glo nie. Dit het so week terug met my gebeur en so die laaste week of wat dink ek onwillekeurig nogals gereeld aan die woordjie VRIENDSKAP.

Ek was gelukkig dat ek oor die jare net een vriendskap gehad het wat maar netsowel nie kon gewees het nie. (Maar selfs daardie onwelkome mislukte vriendskap, het my geleer hoe waardevol ander vriendskappe waarlik is en was.)

So deur my bipolêre “coming of age” het ek regtig fantastiese vriende gehad. Ek is deur ’n verantwoordelike stadium, deur ’n rebelse stadium, deur ’n dronk stadium, deur ’n geheelonthouer stadium, deur ’n selfversekerde stadium en deur ’n twyfelagtige wroegende stadium. In sommige van die stadiums het ék vriende agtergelaat- in sommige van die stadiums het vriende MY agtergelaat. Maar deur elke stadium het ek iemand gehad, wat soos ék gedink het, my ondersteun het, my soms van die pad af gestamp het en soms weer óp die pad gehelp het.

Ek glo werklik in my hart dat elke liewe vriend wat ek oor die jare oor my pad gehad het, bestem was. Daar was vriende saam met wie ek net kon stilwees. Daar was vriende met wie ek oor enige ding kon gesels- simpel drome mee kon deel, Daar was vriende wat net goeie vriende was na ’n halwe bottel brandewyn, en vriende saam met wie ek net tee gedrink het. Daar was vriende met wie ek kon gesels oor feetjes en wat laat in my hoërskool jare nie gedink het dis vreemd van my om ’n imagenary vriend in die boom voor my koshuiskamer te hê nie. (Hulle het dalk gedink dis vreemd, maar hulle was die tipe vriende wat dit vir hulleself gehou het. #dankbaar)

Daar was vriende wat meer as vriende geword het en toe verlore gegaan het as gevolg van die meer. Daar is vriende wat getroos het as die meer-as-vriende se vriendskap verlore gegaan het.

Van die vriende het my opgepas en gesorg dat ek veilig by die huis kom as ek dalk een of twee te veel gehad het in Bourbons, en sommige van hulle het saam met my een of twee te veel geneem in Bourbons.

Sommige vriende het gesorg dat ek ten minste Sondae ’n ordentelike bord gekookte kos inkry op Varsity en seker gemaak ek staan op vir belangrike toetse na lang nagte in die Totius (en soms lang nagte in Bourbons)

Sommige vriende het sáám met my musiek gemaak en sommiges het vír my musiek gemaak. Sommiges luister saam met my Tori en ander sing saam met my Boby McGee.

Party vriende verstaan my, ander het nie ’n clue nie, maar ten minste probeer hulle. Sommige vriende het gebly en sommige het verlore geraak. Party van die verlorenes het ek weer gevind. ’n Paar nie regtig nie.

Dan is daar natuurlik die elektroniese vriende op sosiale media- party het ek nog nooit eers in lewende lywe gesien nie, party is sielsgenote al bly ons op twee verskillende kontinente.

Daar is vriende dubbel my ouderdom, en sommiges wat maar vir my tannie kan sê….Daar is nuwe vriende en ou vriende. Vriende wat net kort oor jou pad kom en dan die, wat dit waarkynlik gaan uitstick tot die bitter einde. #ofeknouwilofnie

Vanoggend heel toevallig loop ek twee ou vriende raak. Ons het nie meer veel in gemeen nie, en van dit wie ons was 20+ jaar terug, is nie veel oor nie- maar tog los dit jou met ’n warm tipe heimwee….’n gevoel van behoort…

Ek is natuurlik gelukkig dat my heel beste vriend en die een wat deur AL die bipolêre jare nooit veel verder as ’n klipgooi vêr was nie, uiteindelik my man geword het…en altyd net voor ek hom wil skei, gee ek een tree terug en onthou die vriend wat hy vir my was en steeds is…#truestory

My geheelonthouer jare is gelukkig verby- so ek drink vanaand ’n glasie (egter net een want dankie tog my dronk jare is ook verby) op al my vriende. Oues, nuwes, goeies, slegtes…die hele ou spul van julle! Tjorts!

Tafelberg tot Tswane

18th January 2017

In my lewe het baie van my uitlatings my later van tyd al baie nederig gemaak. Meeste daarvan egter te doen met kinders grootmaak voor ek Lennon ontmoet het. Tot nou toe. My nuutste lewensles is egter “never say never.” Want nooit is ‘n laaaaang tyd!

Daar is ‘n standaard reaksie by alle Kaapbewoners as jy noem dat jy terug trek Gauteng toe. Eers glimlag hulle want hulle dink jy trek sekerlik hulle been. Dan word die glimlag ‘n naar tipe trek soos hulle besef daar is geen beengetrekkery betrokke nie. En laaste maar nie die minste nie, stamel hulle oor “but whyyy?” met bewerige lippe. ‘n Ou kan letterlik die sooibrand in hulle kele sien opstoot.

Wel so gebeur dit dat ek wel die goeie ou Kaap moet terugruil vir uhm…Gangsters Paradise (soos wat ons Kapenaars liefderyk na die provinsie van melk en.. kug kug…heuning verwys.) Want ‘n ou doen maar wat ‘n ou moet doen.

Terwyl ek alleen op my eis uit Kaapstad vlieg om die trektrok te gaan ontmoet kan ek myself nie kry om vir die berg te kyk toe ons oor hom vlieg nie. Dis so mooi berg. En mooi goed wil ‘n ou altyd laat huil.

Die kinders moet natuurlik omgekoop word. Hoe dan nou anders. Duisende Rande, Playstations en nuwe troeteldiere later, pas hulle natuurlik die maklikste aan. Lennon het een draai in die nuwe cul de sac met sy scooter gevat en terug gekom met ‘n nuwe maatjie en dié se hond wat heel behendig my hele huis gemerk het. Net ingeval ek hom dalk nie gesien het nie. Die maatjie blyk ‘n daaglikse voldag gas te wees ever since. Die hond is egter sommer na dag een vriendelik my huis verbied.

Pretoriô mense is anders. Vir een is hier nie wind nie. So almal kam hulle hare. Hier is ook nie so baie toeriste wat inwoners se klerekasstandaarde aftrek nie. So almal se klere is gecolourcode en pas bymekaar- Pakkies is in. Baie in. Moet wees. Almal dra pakkies. Hier is ook nie sand nie. So al die tannies dra hoëhakskoene. (My Schalk Burger flippieflops is ‘n seer oog!). Hier is nie ‘n see nie. So mens se lippe raak droog. En jou bene neem die vel van ‘n krokodil aan. En dan die make-up. Hier is letterlik kiloliters en kiloliters make-up. Per persoon.

Verkeer werk beter. Meer paaie. Minder stukkende karre. En die weer is asemrowend. Hier is doringbome wat pragtig is. En die donderstorms is wonderbaar. Die mense is ook seker okay reken ek. Maar ek moet sê nuwe mense leer ken is baie overrated. Ek hou meer van ou bekendes. Wat aan jou sit soos ‘n lekker ou paar skoene wat al ingedra is. Ek weet die whatsapps en die belle van Kaap vriende gaan minder raak. Darem is hulle nou nog daar en besonder kosbaar. En ek sal seker nuwe Pretoriô vriende maak (en ek het darem nog ‘n paar ou skoene hier aan die verkeerde kant van die wêreld wat ek net weer moet afstof)….ek sal my hare begin kam as ek uitgaan….en dalk selfs make-up aansit. Ek sal praat oor traffic en taxis. (#gautengsmalltalk101) Ons sal nie oor die weer praat nie, want dis awesome. Ek sal selfs dalk my klere begin colourcode. Ek sal egter nooit ophou flippieflops dra nie. Dit sal net verkeerd wees.

Ek droom snags van Tafelberg
Ek ruik die see as ek my oë toemaak
Solank ek dit alles kan onthou
Sal alles okay wees
Dink ek
Ten minste totdat ek nuwe memories gemaak het
Met nuwe vreemde mense
En hulle nuwe vreemde dinge…
Tot dan liewe Kaap
Yours Truly
Yolande

 

Never a dull moment!

10th April 2016

So op ‘n Maandag oggend iewers so paar weke terug kondig Bruidegom aan dat hy moet Engeland toe vir ‘n week. En asof dit nie genoeg is nie, moet hy van daar af nog Amerika toe ook piekel vir ‘n ekstra week.

“Ons sal dit nie so lank kan hou sonder jou nie…” kerm ek.

“Wat daarvan jy en die prinsies gaan saam Engeland toe?” sê Bruidegom versigtig.

“Gits, dis te duur…” sê ek halfhartig want ek is bang hy verander dalk van plan.

“Ons maak ‘n plan” sê hy steeds braaf.

Ons plan is om vir die res van April nie te eet nie. Nie ‘n goeie plan nie, maar darem steeds ‘n plan.

Ons reël visums in rekordtyd en dis nie hoe of so nie of ons rits heerlik die hele Engeland vol. Na ‘n week van Burger King (Dis al wat ons kan bekostig in die duurste land in die hele wye wêreld – alhoewel daar geen navorsing is wat dit bewys nie is my leë bankrekening ‘n baie goeie indikasie dat dit wel so is) vat ek en die prinsies toe die pad terug huis toe. Bruidegom groet ons tranerig op Heathrow. Ek vermoed egter die heerlike stilte na ‘n week van baie stemmetjies in klein spasies sal sy swak hart spoedig laat beter voel.

Met die dat ons die reistog eintlik met ‘n baie klein tot GEEN budget aangepak het, is die beste wat ons kan doen met betrekking tot vlugte, om via Addis Ababa en Gaberone die terugtog aan te pak. Ons maak dit darem veilig tot in Addis Ababa en nadat ons tevergeefs probeer het om spys en drank met ‘n kaart te betaal, blaas ons toe maar die aftog en stap deur sekuriteit om die volgende drie ure voor hek 17 te sit en wag. (Vir die wat ooit so braaf is om oor te stop op Bola lughawe in Ethiopië- onthou gerus dat kontant koning kraai daar! Dis Birr of niks!)

Kleinprins, vol vliegtuig coke en hotel tjoklits sukkel natuurlik om stil te sit na ‘n stywe 10 ure in ‘n baie baie baie klein spasietjie. Drie hekke se toeriste sit in een warm saal op baie ongemaklike stoele en wag vir vlugte. Kleinprins kry meer as een keer ‘n buffeloog. Hy is egter nie ou wat hom van stryk laat bring nie en hop ewe gelukkig van stoel na stoel om van sy ekstra energie ontslae te raak.

Dis so 5 minute voor ons moet begin reg maak vir opklim en ek maak net gereed om ‘n taai klap uit te deel toe Kleinprins se onrusbarende gil my van plan laat verander.

“My voet sit vas! Ek kan nie my voet uitkry nie!” gil hy histeries. Sy voet sit netjies en baie styf vas tussen twee stoele wat aanmekaar geskroef is.

Ek probeer draai en skuur en skuif en druk, maar voet bly sit in die gat! Geen mens weet hoe hy hom daar ingekry het nie, want duidelik is die gat te klein vir ‘n voet om deur te pas. ‘n Afrikaanse ou wat vroeër buffeloog uitgedeel het kom snel my te hulp, maar toe hy so die tweede keer aan die vasgekeerde voet draai, maak Kleinprins sy longe skoon en gil dat Addis Ababa weergalm.

En toe bars alle hel los. In wat soos sekondes voel is daar skielik ten minste 20 mans wat aan die voet ruk, planne maak, die stoel rondskuif, Kleinprins optel en weer neersit. Nou kyk, wanneer twee mans elkeen die beste plan probeer beraam is daar nog salf te smeer, maar as 20 mans van 20 verskillende gelowe, nasionaliteite en bevolingsgroepe dit probeer doen is daar nie genoeg salf in die heelal om die situasie te kan red nie. Kleinprins het intussen in ‘n mini histerie gegaan en gil nou dat volk en vaderland op aandag staan. Met ons hek wat intussen oopgemaak het en flink mense aan boord begin laai slaan ek al half in sweet uit. Maar hoe meer ek stres, hoe meer giggel ek. En hoe meer ek giggel hoe meer skree Kleinprins.

Grootprins, al gewoond dat Kleinprins altyd in een of ander penarie is maak ewe ‘n grappie (ek giggel immers, so dit kan seker nie so erg wees nie, reken hy later).

“Ons vliegtuig is hier Lennon, jy sal hier moet bly…”

Die onskuldige grappie bring die demoon in Kleinprins uit.

“Moenie my los nie. Jy kan nie my los nie. Mamma sal my nie los nie Aiden- ek is te cute om te los. Wahaaaaaa!”

Ek en Grootprins bars uit van die lag. Dit is die laaste olie op die vuur vir Kleinprins. Die geluide wat uit sy mond kom grens nou aan ‘n swanger vark wat wreed gemartel word.

Sekutiteit daag op. “Calm down, calm down!” Daar is egter geen kalmte wat gebeur nie. Kleinprins gil. ‘n Oom in ‘n rok pluk pluk aan Kleinprins se voet. Grootprins lag kliphard en ek giggel onophoudelik en probeer onsuksesvol om Kleinprins te kry om ten minste op te hou skree dat ek hom nie hier moet los nie. Die skare om ons het instussen seker gegroei tot ‘n duisend mense. (Ek wens ek kon sê dat ek oordryf, maar helaas!)

“We will cut the chair to free the foot!” skree sekuriteit bo-oor die gekibbel van die helpers.

“How long will that take-our plain is leaving in ten minutes?” vra ek met my stres-giggel nog baie vlak.

“Don’t worry mama, we will help you before the plain leaves.” Hy sê dit maar ek dink nie eers hy glo homself nie.

“Bring die chainsaw!” bulder Grootprins steeds dik van die lag. Ek hoop stilweg sekuriteit oorweeg eerder ‘n stuk gereedskap wat nie met krag werk nie!

“Die tannie daar oorkant sê julle moet dalk die room probeer…” Dis die Afrikaanse ou van nounou met ‘n houertjie handeroom in sy hand. Ek loer oor sy skouer. Die tannie- seker so in haar sestigs sit rustig en gee my ‘n vriendelike glimlag. Ek glimlag dankbaar terug.

Die oom met die rok gryp die room uit my hand en begin die voet besmeer.

Kleinprins lyk nou naby aan uitpass van die min asem wat oor is van al die gegil: “Nee, wat is dit?! Eina los my voet los my voet!”

Gelukkig verstaan die oom in die rok nie Afrikaans nie en wikkel flink voort om die voet te probeer bevry. En skielik pop die mildelik beroomde voet soos ‘n gladde vis uit die gat uit. Die skare van 1000 slaag ‘n duidelik hoorbare sug en ‘n paar klap selfs hande. Ek probeer die tannie van die room opspoor, maar dit blyk sy het reeds op haar vlug gaan klim.

Net soos wat die skare verskyn het verdwyn hulle weer. Ek bedank almal wat in my rigting kyk. Net vir ingeval hulle dalk betrokke was. Grootprins bars uit van die lag. Ek wil raas, maar my eie histeriese lag verhoed dat dit indruk maak. Die Afrikaanse ou maak hom sit langs ons. Hy sê niks nie, maar ek vermoed hy het homself nou aangestel as ons beskermengel. Ek is diep binne half dankbaar. Mens voel beter as ‘n ou wat jou taal praat aan jou kant is. Ek vermoed egter ook dat hy my stilletjies judge want probeer soos ek wil, die giggel wil my nie verlaat nie.

Grootprins maak ons sakke bymekaar en sê nou meer ernstig: “Mamma, mens kan die kind nêrens heen vat nie- asof hy nie famous genoeg in Kaapstad is nie, is hy nou wraggies famous in Addis Ababa ook!”

Ons het toe inderdaad darem ons vlug gemaak- beroomde voet en al. Aai- never a dull moment!

Boogie is gebreek…

4th February 2016

So uiteindelik is daar ‘n internasionale band wat in Kaapstad kom speel wat ek min of meer kan verdra. Ten duurste koop ek en Bruidegom op nommer 99 kaartjies. Ons sal huiskoop vir eers moet uitstel- die kaartjies sit ons ‘n hele paar rande terug.

“Waarnatoe gaan julle?” vra die Prinsies.

“Ons gaan boogie” sê ons.

“Julle is te oud om te boogie!” sê Kleinprins

“Jou hele alie man- ek is nog nie eers 40 nie” sê ek bekommerderig want ek is bang hy is dalk reg…

“Mamma! Jy kan nie eers tot 9 uur in die aand wakker bly nie en die band begin eers 10 uur speel!” Jy gaan slaap nog voor hulle opkom!”  las Grootprins sy 5c by.

Mmmmm…dit kan dalk problematies wees. Ek koop dus maar 3 sakkies Bioplus (een doen lankal nie meer die ding nie!) Ons besluit egter om die voorprogram ‘n mis te gee- want wie wil nou van 3 uur in die middag af al in die son sit (Ek 20 jaar terug, maar nouja!)

Ek en Bruidegom val dus so 7 uur in die pad, stop eers vir ‘n enkel bier en sushi en so teen kwart voor 10 (die Bioplus help!) stap ons opgewonde af na die groot konsert toe vir ‘n aand van boogie.

Geen kontant of kaarte word aanvaar nie, so ons moet ‘n voorafgelaaide kontantkaart koop by die hek.

“Daai drank ry lyk baie lank…” prewel ek.

“Ja” sê Bruidegom. “Kom ons los die kontantkaart en durf die aand maar nugter aan…” Die Bioplus en nounou se bier laat my instem…as ons drink gaan ons dalk later nog daai toilet ry ook moet aandurf! Dit sal nie deug nie.

Ons veg ons weg oop tussen 20 000 baie dronk twentysomethings.

In die middel rond sien ek iets wat soos ‘n oopte lyk en ons kies koers- daar aangekom besef ons dit was slegs ‘n illusie…een groepie mense het net bietjie gaan sit om te rus. Ons besluit egter dat dit waarskynlik die beste is wat ons gaan doen op ‘n aand soos dié en plant onsself knus in ‘n klein ooptetjie.

Ek ignoreer die effense beklemdheid wat wil-wil kop uitsteek…dis darem baie asems vir so klein spasie?

10 Uur kom en gaan, maar geen band maak sy opwagting nie. My Bioplus begin al so bietjie uitwerk. Iets sal moet gebeur. En gou! Teen halfelf  lê ek al op Bruidegom se skouer en probeer met my een oop oog opgewonde lyk oor die groot avontuur. Daar is ‘n effense beweging en opgewondenheid toe ‘n man in swart op die verhoog verskyn.

” Due to the strong wind that just started we are currently working on some safety issues…blablabla…”. Die skare murmer en drink verder. Ons besluit om ook maar te sit. Dis knapperig. Die reuk van opgooi hang in die lug en ek voel-voel versigtig my weg oop tot op ‘n sitgaatjie wat droog en skoon voorkom. Langs ons probeer ‘n groepie opgewondes om ‘n slow clap aan die gang te kry, maar dis al kwart voor elf en die meerderheid voel tans nie die slow clap in hulle bene nie. Teen 11 uur val ‘n besope groepie jong mans in met een van die band se treffers…

“I will wait, I will wait for youuuuuuuu!” Weereens kry hulle nie die skare se samewerking nie. Al wie nou die aand sal kan red is die band hulleself! Ek voel-voel in my handsak of ek nie dalk nog ‘n verlore Bioplus daar iewers voel nie…

Net toe ek gereed raak om Bruidegom te oortuig dat ons dalk maar die groot konsert ‘n mis moet gee (dis al immers kwart oor 11), kom daar ‘n swetsende jong man en sy kitaar die verhoog opgestrompel…die skare gaan so tekere dat ons toe nou nie regtig eers sy verskoning hoor nie. Die skare gaan mal. Al die sittendes begin opstaan. Die twee knape voor my het skielik 7 voet lank geword en van ‘n verhoog en enige van die band se ouens gaan ek nie vanaand een stukkie te sien kry nie. Die band val in met hulle I will wait lied en die besopes langs my raak mal van genot.

Daar is net 3 cm oop tussen my en 7 voet manne, maar ‘n jong dame met baie hare vind haar gaatjie daar. Haar bier spat-spat op my arms soos wat sy heen en weer wieg. En toe begin die gespringery. Op en af. Op en af. Op en af. Dis om van seesiek te raak. En met elke af kry ek ‘n bos hare in my mond. 7 Voet man skud sy stompie se as op my skouer af. Valsdawie sing uit volle bors die verkeerde woorde en soos wat dit vir my klink dalk die heel verkeerde lied…

Die klank is so-so. Ek sien geen verhoog of grootskerm nie, en na drie liedjies besluit ek om my trots in my sak te sit en die aftog te blaas. Ek is te oud om te boogie. Kleinprins was reg. The boogie is broken!

Ek hoef Bruidegom nie eers te oortuig nie. Soos blits is hy reg om saam die aftog te blaas. Ons veg ons weg oop deur die besopes, die slow clappers en ‘n paar ander twyfelagtige karakters. Waar is die mense se ouers!?

Na wat soos ‘n ewigheid voel bars ons skielik in ‘n oopte in en ek haal vir die eerste keer die aand my longe vol asem. Soos wat skares maar is het almal verhoog toe gedrom en aan die kant van die skare is daar ‘n heerlike oop spasie. Die klank is fantasties. Ons sien meeste van die band en albei bigscreens gemaklik. Niemand wip op en af nie. Niemand blaas rook in my gesig nie. Geen bier val op my nie. Die musiek is beautiful. Van hier af hoor mens die fiddle en brass section baie beter. (Dalk omdat Valsdawie nie meer naby is nie). Ek en man gaan sit (met BAIE spasie to spare). Die groot klok van die kerk langsaan slaan twaalfuur. Dis 30 grade. Die berg is verlig en die wind het gaan lê. Die aand is magies soos dit net in die Kaap kan wees. Ek en Bruidegom sit soos ou verliefdes en luister.

“But love the one you hold
And I’ll be your goal
To have and to hold
A lover of the lights”

Die band eindig af met dromme wat omgegooi word, die pianis wat in ‘n fit gaan, vlamme wat uit die dak kom en ons juig saam met die besopes, slow clappers en twyfelagtiges.

Ons besluit om die encores te mis en ons pad te vind na die uitgang toe. (Hier in mens se laat dertigs begin mens slim goed te doen soos om voor die skare van 20 000 by jou kar uit te kom- dit gebeur spontaan en sonder waarskuwing- dit gaan by name gesonde verstand. Mens het dit nie in jou twintigs nie- al dink jy soms so.) Soos ons na ons kar stap hoor ons die band hulle laaste beste gee. Kaapstad se strate weergalm van hulle pragtige geraas. Ek voel jonk, maar my gape verklap my ou bene. Ons ry met oop vensters huis toe om die slaap te veg. Dis al vêr na een toe ons by die huis stop.

“Het jy lekker geboogie vrou?” vra Bruidegom.

“Ek het heerlik geboogie” sê ek oor ‘n gaap.

Ek slaap gou en diep…en toe Kleinprins sesuur op my spring die volgende oggend besef ek opnuut…ek is nie meer twintig nie. Thank heavens en good riddance!